VOOR WORKING MOMS MET EEN ACTIEF LEVEN
Hoe werkt het puberbrein?

Hoe werkt het puberbrein?

Pubers, ik snap er geen snars van

‘Heb je dit keer wel goed geleerd voor scheikunde?’
‘Die heb ik pas overmorgen.’
‘Je staat er niet zo goed voor toch? Een magere vijf? Misschien alvast beginnen?’
Twee opgetrokken schouders en daar moet ik het dan maar weer mee doen.

 

Verhitte discussies, daar raak ik steeds vaker in verwikkeld met onze puberkinderen. Waar ze tot voor kort nog alles van me aannamen, lig ik nu met ze overhoop. Hoe kan het dat we elkaar regelmatig niet meer begrijpen?

Ik zag onze pubers vanaf een jaar of twaalf stuk voor stuk veranderen. Ze hebben allemaal hun eigenaardigheden, maar veel dingen komen overheen: ze vergeten veel, heel veel – behalve de leuke dingen voor zichzelf, het zakgeld en de leuke feestjes in het weekend. Eerst waren ze super trots op ons maar ineens schamen ze zich kapot als ze je tegenkomen op straat.

Wat ik me nog van mijn eigen puberteit herinner, is dat ik absoluut last had van plaatselijke schaamte: vooral voor mijn ouders.

Ik ben dus ineens geen hippe moeder meer. Gelukkig vindt Kleine Man me nog wel de leukste van de wereld en wil hij ook nog steeds met me trouwen 😉

Pubers leven in een puberachtbaan van hormonen, die ervoor zorgt dat ze een paar jaar denken dat ze het middelpunt van het universum te zijn. Ik word er af en toe hondsdol van. Hoe krijg ik meer connectie? Ik kan praten als Brugman en nog kijken ze me aan alsof ik van Mars kom. We zijn steeds uit verbinding, hoe hard ik ook mijn best doe.

 

Ik vraag me regelmatig af hoe het nou precies zit tussen die oortjes van onze pubers
Pubers vinden het moeilijk alles in de juiste volgorde te doen. De hersengebieden in het puberbrein ontwikkelen zich niet gelijkmatig, maar van achteren naar voren en ik denk dat daar het gedonder al mee begint. Niks planmatig, maar alles ongeordend en ongeorganiseerd. Aan de voorkant in de hersenen wordt het abstracte denken geregeld. Dit deel helpt bij het weloverwogen keuzes maken, consequenties van beslissingen overzien, goed plannen (vooral dat ja) en prioriteiten stellen. Hierdoor zie je dat pubers een tijdje of geregeld hun ‘gezonde verstand’ kwijt lijken te zijn.
Aha. Dat is dus precies wat ik bedoel als ik vraag waar hun gezonde verstand is gebleven. Ook ergens laten liggen zeker?’

We hebben een duidelijke regel in huis dat ieder zijn telefoon tijdens tafelmomenten weglegt. Maar ook dat wordt vergeten. Iedere keer als ik de trap af kom rennen om Kleine Man naar school te brengen, zit er weer één scrollend met zijn vinger over het kleine schermpje.

 

Ze vinden zichzelf heel zelfstandig maar hebben hun ouders nog vaak genoeg nodig. Ik weet dat ik ze moet loslaten maar hoe doe je dat als je ziet dat ze geen fruit eten, witte smoeltjes en vermoeide ogen hebben van nachtelijke taferelen op hun telefoon, niet op tijd komen voor het eten en hun tentamens verpesten?

 

Onze pubers doen vaak niks in het huishouden. Als ik ze vraag om een huishoudelijke taak te doen, krijg ik een hoezo-moet-ik-dat-doen gezicht. Ik weet dat het bij de puberteit hoort, maar – hallo – ik heb ook hormonen.

Als ik Kleine Man naar school heb gebracht en lekker aan het werk wil op mijn kantoor, kan ik eerst nog de rommel van mijn gezin opruimen. Hagelslag en broodkruimels opruimen, daar ben ik dan blijkbaar goed voor.

 

Iedereen weet dat je het beste eenvoudige duidelijke regels kunt opstellen en deze consequent moet nakomen. Maar hoe bereik ik dat zonder schreeuwen, zeuren, boos worden en alle nodige drama’s?
Pubers tussen de elf en vijftien jaar zijn heel gevoelig voor beloning en hebben een aversie tegen straf. Een kleuter kun je belonen met een sticker en chanteren met snoep maar bij een puber moet je met grover geschut aankomen. Die komen pas uit bed, als er een nieuwe scooter voor de deur staat.

Als mijn lontje dan eindelijk tot ontploffing komt, staan ze totaal verbaasd. Voor mij is de maat al een tijdje vol, maar mijn pubers herkennen de signalen niet. Als ik dan weer in zo’n verbaasd gezicht kijk, denk ik: oh ja, je kan er eigenlijk niks aan doen. De afstemming tussen jouw hersendelen in je puberbrein zijn in ontwikkeling en daardoor is jouw gedrag onvoorspelbaar. Maar kun je alsjeblieft terugkomen naar deze planeet?

 

Bij ons is humor het toverwoord. Je kunt niet alles oplossen met een grapje maar in ons gezin helpt het vaak wel om het ijs een beetje te breken. Een beetje veerkracht en flexibiliteit zijn de toverwoorden voor een goede relatie tussen mij en mijn puberkinderen. Tot op zekere hoogte natuurlijk want ook grenzen aangeven blijft belangrijk.
Het is makkelijker gezegd dan gedaan, want er zijn ook momenten dat ik ze wel de nek om kan draaien en me allesbehalve flexibel, humoristisch en veerkrachtig voel.

Dan weet ik dat ik tijd voor mezelf nodig heb. Een lekkere lange dag winkelen en lunchen. Zouden ze me missen? Vast niet, want pubers… die zien je toch niet staan.

 

-x-

Ievy

 

 

Misschien vind je dit ook leuk om te lezen: Pubertaal

Tagged

<<